Hjólað í vinnuna

Helga Kristiansen liðsstjóri hjá  þjónustu 1 í OR sendi okkur þessa kveðju. Dugnaðurinn er alveg að fara með mig og aðra í liðinu mínu meðalaldur yfir 50. Verst er þó hvað það er vont að sitja, eftir hjólaferðir síðustu daga.

Dofri Hermannsson, varaborgafulltrúi Samfylkingar sendi okkur þessar línur: Oddviti Samfylkingarinnar, Dagur B Eggertsson, átti erindi upp í Vegagerð ríkisins í morgun og fór að sjálfsögðu þangað á hjólhesti sínum. Þegar þangað kom áttaði hann sig á því að hjá Vegagerð ríkisins er engin hjólagrind! Segir það okkur eitthvað?!
 
Þess má geta í framhjáhlaupi að samkvæmt lögum ber samgönguyfirvöldum ekki að leggja hjólastíga meðfram stofnbrautum. Ef borgarbúar vildu gera hross að samgöngutæki sínu myndi þetta horfa öðru vísi við. Samgönguyfirvöldum er nefnilega skylt að leggja reiðvegi meðfram þjóðbrautum!

Dofri skoraði á borgarstjórnarmeirihlutann að keppa um það hvort lið hjólar fleiri daga og fleiri kílómetra í vinnuna á meðan á átakinu stendur. Lesa má nánar um áskorun Dofra á heimasíðu hans hér 

Gílsi Rúnar Magnússon, liðsstjóri Tröllaskagateymisins hjá Skýrr, sendi inn þessa skemmtilega útskýringu á nafni liðsins. Þar sem Akureyrarútibúið og Sauðárkróksútibúið hjá Skýrr hafa sameinast í eitt sameiginlegt hjólalið að þessu sinni þótti þeim Tröllaskagateymið vera viðeigandi nafn á liðinu. Tröllaskagi er skagi fyrir miðju Norðurlandi Íslands á milli Skagafjarðar og Eyjafjarðar. 
 
Anna Þóra, liðsstjóri Armstrong Uno, sendi okkur þessa sögu sem verður vonandi hvatning fyrir marga.
Mig langar að segja litla sögu af sjálfri mér.
Þannig er að fyrir svona mánuði síðan bað vinur minn mig að koma út að hjóla með sér sem ég þvertók með öllu þar sem ég hef ekki hjólað síðan ég var 12 ára. Svo leið nú tíminn og að lokum fékk hann mig til að prófa. He he jú ég gerði mitt besta þar sem ég þurfti að finna jafnvægið, ná kröppum beygjum og réttum tökum á bremsunum. Allt þetta þurfti ég að læra uppá nýtt, svo klaufsk var ég að ég fékk þá hugmynd að best væri bara að ég fengi mér hjálpardekk. Þar sem þessi hugmynd mín féll vini mínum svo illa varð ég bara að þrákálast við og gefast ekki upp sem að tókst auðvitað, seig kella. Þar sem ég er mikið fyrir útiveru fann ég strax hvað þessi hreyfing hentaði mér vel. Við fórum út að hjóla á hverjum degi uns það var ákveðið þegar ég hafði náð góðum árangri að skrá okkur í átakið hjá ÍSÍ Hjólað i vinnuna. En í fæstum orðum þá er þetta orðið að rútínu. Það er æðislegt að hjóla þar sem heyfingin gerir mér gott, úthaldið eykst og svefninn er orðin allt annar, nú er gott að leggast út af að kveldi. Ég tek hjólið með mér þegar ég þarf að fara eitthvað eins og t.d Reykjavíkur og þvælist þar um allt og tek svo rútuna til baka (ég bý út á landi). Í dag fer ég eiginlega ekkert nema hjólandi og eins og ég sagði áðan er þetta orðið að rútínu og mikið vantar þegar ekki hefur verið stigið á hjólið dag hvern. Ég hvet ykkur öll til að prófa, kannski er það erfitt fyrst en verður aðeins frábært.
Gangi ykkur vel.
Liðstjóri Armstrong Uno
Anna Þóra

 

Björn Barkarson hjá VSÓ bendir á blogg í tilefni af þátttöku VSÓ Ráðgjafar í Hjólað í vinnuna. VSÓ setti upp bloggsíðu þar sem öllum þátttakendum innan fyrirtækisins gefst kostur á að blogga um lífsreynslu sína af því að hjóla eða ganga til vinnu þessar tvær og hálfa viku sem átakið stendur yfir. Bloggið er n.k. blanda af persónulegri og fræðilegri umfjöllun um þennan samgöngumáta. Slóðin á bloggsíðuna er: vsohjol2008.blogspot.com/

 

Heimir Óskarsson, liðstjóri Íslenska 3 hjá Íslensku Auglýsingastofunni, sendi okkur þessa sögu. Höfundur sögunnar vill ekki láta nafns síns getið en hann er liðsmaður stofunnar.

Vakinn metnaður

Konan hans gat aldrei sætt sig við ríkjandi ástand, gat aldrei verið ánægð með tilveruna þó að allt væri í himnalagi. Tvennt sífraði hún mest um: hana langaði í nýtt húsnæði og hún vildi að hann hreyfði sig meira. Þau bjuggu í þokkalegri sérhæð í Hlíðunum en hún saknaði þess að eiga ekki sérgarð. Hún vildi geta gróðursett sína runna og rótað í sínum beðum án nokkurra afskipta nágranna. Mestan augastað virtist hún hafa á raðhúsum í úthverfunum.  

Hann langaði ekkert að flytja. Hann vildi búa hér, í grónu hverfi, innan um gömul hús.

Hún sagði að hann væri byrjaður að fitna og væri ekki nógu frísklegur. Hún stakk upp á því að hann gengi í vinnuna enda ekki nema kortersgangur. “Bull og vitleysa”, hugsaði hann en sagði fátt, hummaði þetta fram af sér í dálítinn tíma.

Svo fór að rifjast upp fyrir honum hvað það hafði verið gaman að hjóla þegar hann var krakki. Hvað hann varð glaður þegar hann fékk bláa 3ja gíra DBS-reiðhjólið í fermingargjöf. Úti í  bílskúr var lítt notað fjallahjól sem konan hafði gefið honum í afmælisgjöf án þess að ráðfæra sig hið minnsta við hann. Ætlunin var að fá hann með sér í hjólatúra sem síðan varð ekkert úr – því alltaf hummaði hann slíkt fram af sér. Hann hafði varla stigið á fjallahjólið. Það þurfti bara að pumpa lofti í dekkin, annars var það klárt og eins og nýtt.

Konan var himinlifandi þegar hann stakk upp á því að fara á hjólinu í vinnuna. Þá myndi hún kannski vera ánægð í dálítinn tíma og hætta að tala um að flytja, hætta að hrella hann með fasteignablaðinu og senda honum linka á fasteignaauglýsingar í í tölvupósti í vinnutímanum.  

Hún var harla glöð með hann. Kvaddi hann með kossi þegar hann renndi úr hlaði á glettilega mildum en sólarlausum föstudagsmorgni í byrjun apríl. Sjálf vann hún heima, ritstýrði prjóna- og uppskriftablöðum, nettengd inni í vinnuherbergi. Í frístundum fór hún reglulega í kraftgöngur með vinkonum sínum, klædd timmgalla og með rauð eyrnaskjól og gjarnan með létt handlóð sem hún sveiflaði taktbundið.

Það kom honum á óvart hvað það var erfitt að hjóla. Hann hafði að vísu gefið sér lítinn tíma til líkamsræktar mörg undanfarin ár en hann minntist hjólreiða sem laufléttrar skemmtunar. Það var greinilega langt síðan hann hafði notið slíkrar skemmtunar. Núna var þetta bara erfiði. Jafnvel að hjóla eftir jafnsléttu tók í lappirnar og brekkurnar fór hann móður og másandi með harmkvælum.          

Kannski var þetta eftir allt saman ekki góð hugmynd. Hann var varla sestur við borðið sitt í vinnunni þegar hann uppgötvaði að teinóttu buxurnar voru orðnar blettóttar og rykugar eftir túrinn. Og það var komin svitalykt í skyrtuna.

En um helgina fór eiginkonan með hann í innkaupaleiðangur: hjálmur og hjólaföt. Á mánudegium var hann því töluvert vígalegri þegar hann settist á fákinn og auk þess varð hann ekki alveg eins þreyttur á leiðinni. 

Svo tók hann að njóta túranna betur, dag frá degi. Það var óneitanlega fersk tilbreyting að hjóla eftir götunum sem hann hafði áður ekið og horfa á bílaumferðina. Það var vor í lofti og því fylgdi notaleg frelsistilfinning að fara hindrunarlaust um götur borgarinnar og teyga að sér útiloftið, í stað þess að sitja fastur inn í bíl í umferðarhnútum. 

Þrekið jókst og hann fór að hjóla meira. Tók langa túra á kvöldin. Konan var ánægð með hann en það eina sem skyggði á hans gleði var að hún tók aftur að angra hann með draumum sínum um að selja íbúðina í Hlíðunum, kaupa raðhús í úthverfi og rækta garðinn sinn.

Hann fór að gorta sig af hjólamennskunni í vinnunni. Flestir vinnufélagar hans komu á bílum og voru síðan í stökustu vandræðum með að finna sér stæði. Hann tók að blanda meira geði við þá fáu sem ferðuðust á reiðhjóli og talaði hástöfum við það fólk um hjólreiðar. Hann sagði að það væri aumingjaskapur og leti að fara allra sinna ferða á bíl og það væru margir á þessum vinnustað sem ekki veitti af hollri hreyfingu.

Röskum mánuði eftir að hann gerðist hjólreiðamaður rann upp átakið Hjólað í vinnuna. Og skyndilega efldist mjög hjólreiðaáhugi á vinnustað hans. Dögum saman var ekki talað um annað en átakið og vinnufélagar hans voru staðráðnir í því tryggja vinnustaðnum sigur í fyrirtækjakeppninni.

Starfsmannastjórinn skráði fólk til leiks. Alls 30 manns ákváðu að hjóla í og úr vinnu næstu vikurnar. Okkar maður var ekkert allt of ánægður með þetta svona innst inni. Hann hafði notið þess að vera einn af örfáum hjólreiðamönnum fyrirtækisins. Núna hafði hann enga sérstöðu lengur.

Bílastæðin á planinu fyrir utan skrifstofuhúsið voru nú nánast auð upp við húsið stóðu reiðhjól í mörgum og löngum röðum. 

Á þriðja degi átaksins breyttist blendin ánægja hans með átakið í skelfingu. Árangur hvers og eins hafði verið skráður á veggspjöld sem blöstu við öllum inni í skrifstofusalnum. Af 30 þátttakendum fyrirtækisins í keppninni Hjólað í vinnuna var hann lægstur. Allir aðrir bjuggu lengra frá vinnustaðnum og þurftu því að hjóla lengri vegalengd til og frá staðnum.

Þetta var óþolandi. Það hvarflaði að honum að skrá sig úr keppninni og byrja aftur að keyra í vinnuna. Vonbrigðin voru yfirþyrmandi. Stolt og sjálfsánægja síðustu vikna höfðu gufað upp í einu vetfangi. 

Mitt í angistinni sótti að honum furðuleg hugmynd. Hann fletti nokkrum nýlegum tölvupóstum frá eiginkonunni og skoðaði fasteignalinkana sem hún hafði sent honum.

Einn af þeim vísaði ágætt raðhús uppi í Grafarholti. Það hafði aldrei hvarflað að honum að flytja þangað. En það voru heilir 20 kílómetrar þangað frá vinnustaðnum. Það þýddi 40 kílómetra túr á dag. Það þýddi að vera efstur á listanum á þessum vinnustað.

Hann hringdi heim í konuna og sagðist vilja skoða raðhús. Sem allra fyrst. Þau mættu engan tíma missa. 

Hún var ánægð en steinhissa.

“Mér líst best á húsið uppi í Grafarholti”, sagði hann.

“Hvernig stendur á þessum stakkaskiptum?” spurði hún.

“Mér finnst þú bara eiga skilið að fá þinn eigin garð”, svaraði hann. “Það er löngu orðið tímabært.”

 

Lilja Petra, liðstjóri Hjartverja hjá Hjartavernd í Kópavogi, sendi þessa skemmtilegu sögu sem kemur frá einum liðsmanni í liðinu hennar.

Kæri liðstjóri

Maðurinn með bleika hjálminn sem hjólar á móti mér á morgnana er farinn að heilsa mér.  Ég heilsa til baka þar til ég heyri nánar frá þér.  Og svo var það pabbi Hákons, sem spilaði fótbolta með Eiríki mínum í gamla daga, sem hjólaði fram úr mér í erfiðustu brekkunni við Grenigrund!!  Ég ekki sátt, á ég að kæra hann fyrir að vera ekki með hjálm?  Kannski var hann bara svo hræddur út af sprengjunni sem fannst í garðinum hans í gær.  Og síðast en ekki síst!!!!  Það sprakk hjá mér á leiðinni heim í gær, stakkst skrúfa beint í afturdekkið rétt hjá Smáralind.  Ég hringdi strax í eiginmanninn sem kom brunandi,  hjólið upp í bílinn, á viðgerðaverkstæði rétt fyrir kl 6, og það var búið að setja nýja slöngu og smyrja áður en við vorum búin að borga fyrir þjónustuna. Alveg eins og í formúlunni, en það er ekki hægt að skrá 6.53 km á mig, verð að fara niður í 2 km fyrir heimferðina í gær.

Guðný

 Lilja Petra fjallageit liðstjóri án hjóls

 

Anna Þóra , liðstjóri Armstrong Uno, sendi þessa frásögn af ferðum hennar og annara liðsmanna liðsins.

Komið þið sæl öll sömul!

Okkur langaði að deila með ykkur smá frásögn af ferðum okkar svona rétt áður en átakinu líkur.Undanfarna daga höfum við verið að fara í nokkrar ferðir miserfiðar reyndar.Þann 18 maí hjóluðum við til Hveragerðis og reyndist sú ferð vera auðveld þó að löng væri (þó svo að bæta mætti aðstöðu hjólafólks svo að ekki þurfi að hjóla á miðjum þjóðvegi).Í gær 21 maí datt okkur svo í hug að hjóla að Þrastalundi.Við lögðum af stað með nesti og nýja skó frá Selfossi og gekk okkur vel að Þrastalundi þar ákvaðum við að stoppa smá stund og fá okkur smá pásu því að við vorum nokkð viss á því að erfiðara yrði að hjóla til baka þar sem var farið að blása nokkuð vel og var að byrja að rigna.Jæja til að stytta mál mitt þá var leiðin erfið heim (þó að manni finnist leiðin heim alltaf styttri) mikil umferð,rok og erfiðar brekkur.Já það erfiðar að það tók ansi hressilega í fætur og ýmislegt annað þannig að smá stopp urðu að eiga sér stað.Það var hefur verið mjög gaman að taka þátt í átakinu hjólað í vinnuna og erum við sammála um það að framhaldið sé núna einvörðungu undir okkur sjálfum komið.

Verið þið blessuð og sæl öll sömul.

Liðstjóri Armstrong Uno og liðsmenn

Anna Þóra, Hermann og Eygló

Ingibjörg Þórðardóttir , liðstjóri verkótrimm hjá Verkmenntaskóla Austurlands, sendi inn þessa sögu sem hún fékk frá einum af liðsmönnunum sínum.

Ég (Hrönn Grímsdóttir, námsráðgjafi í Verkmenntaskóla Austurlands) fer alltaf með Frey son minn fyrst til dagmömmu á hjólinu áður en ég mæti í vinnuna. Stundum fer ég með tölvuna heim og um daginn var ég með tölvuna og feita möppu sem ég varð að taka með mér. Þetta var ég svo með á bakinu, risahlunk alveg. Eins og þið vitið sem hafið hjólað með barn í stól aftaná hjólinu þá er ekkert pláss milli þín og barnsins. Ég varð því að gjöra svo vel að hjóla standandi. Þegar ég var búin að hjóla spölkorn tók ég eftir því að það heyrðust alltaf einhverjir dinkir og smá vol í Frey, honum sem finnst alltaf svo gaman að hjóla. Ég lít við og tékka á honum, jú hann er vel fastur, lít niður og athuga hvort það sé eitthvað laust, en nei allt fast. Ég held áfram og ennþá heyrast dinkirnir. Loksins uppgötva ég að það er hausinn á barninu sem er að lemjast við stólinn, hann var þó sem betur fer með hjálm. Þegar maður hjólar standandi þá sveiflast hjólið til hliðanna þannig að þetta var ekki þægileg hjólaferð fyrir snáðann. Þar sem ég er fórnfús móðir með eindæmum ákvað ég að tilla mér eins framarlega og ég gat á mjóa endann á sætinu og kveljast þannig sjálf það sem eftir var af ferðinni. En maður hjólar náttúrulega hvað sem það kostar. 

Kv. Hrönn

Þessa skemmtilegu frásögn fengum við frá Auði Eiríksdóttur sem hjólar úr Mosfellsdal.

Á Krabbameinsfélagi Íslands eru 6 lið sem taka þátt í að hjóla og ganga í vinnuna.Veðrið hefur leikið við okkur og er þátttaka okkar  í ár sú mesta frá upphafi og margir kílómetrar lagðir að baki.
Hér eru margir göngugarpar og eru dæmi þess að fólk gangi 10 km leið heim til sín. Einn daginn fór mesti göngugarpurinn 18 km leið þ.e. gekk báðar leiðir til og frá vinnu. Hér eru líka margir sem hjóla og fara þetta 8 – 20 km á dag.
Ég sem þetta rita bý í Mosfellsdal og var ekki um annað að ræða fyrsta daginn en að hjóla að heiman alla leið í Skógarhlíð um 25 km. Leiðin liggur að miklu leyti meðfram sjónum og er dásamlegt að vera eldsnemma að morgni að hjóla og virða fyrir sér fuglalífið. Þá liggur leiðin um Grafarvogshverfin og  Elliðaárdal og þaðan í Fossvoginn og meðfram Öskjuhlíðinni. Losna ég að mestu við umferðargötur en er annars ánægð með hvað bílstjórar eru tillitssamir þar sem ég þarf að fara yfir götur.
Á lokadegi þarf að taka þetta með stæl og geri ég ráð fyrir að hjóla báðar leiðir og lagði ég af stað kl 6:20 í morgun úr Mosfelldalnum. Í Bryggjuhverfinu hitti ég liðstjórann minn sem bauð mér upp á heitt kakó og fylgdumst við síðan að og vorum komnar til vinnu kl 8:30.
Bestu kveðjur
Auður Eiríksdóttir

Kolbeinn Sigurbjörnsson sendi okkur fréttir af Ólafi H Baldvinssyni, starfsmanni hjá Vegagerðinni á Akureyri. Hann býr í Fnjóskadal og hjólaði í vinnuna í morgun um 40 km leið !